Kronika Strona główna / Kronika / Rok 2026 


 

 5.11.2026  wykład Cyberbezpieczeństwo w bankowości, Wiceprezes Dorota Kropiewnicka,

                     starsza inspektor Julita Łupińska, Bank Spółdzielczy w Białymstoku.

Aktywność cyberprzestępców rośnie w zawrotnym tempie. Dlatego dobrze jest znać metody ich działania – podkreśliły na wstępie prelegentki.

Wszystkie mają jeden cel – nakłonienie nas do wykonania czynności umożliwiających przejęcie pieniędzy lub danych do bankowości elektronicznej. Różnią się tylko sposobem działania oszustów oraz wykorzystywanymi narzędziami.

Phishing - skojarzenia z angielskim słowem „fishing” oznaczającym łowienie ryb nie jest przypadkowe. Przestępcy, podobnie jak wędkarze, stosując odpowiednio przygotowaną „przynętę”, „łowią” swoje ofiary. Podszywając się pod bank, firmę kurierską, operatora płatności, wysyłają e-maile, SMS i zachęcają do kliknięcia linku prowadzącego do spreparowanej strony internetowej, wyłudzając nasze poufne dane.

Vishing  to odmiana phishingu wykorzystująca rozmowy telefoniczne. Oszuści rozmowę prowadzą tak, by zdobyć nasze zaufanie i nakłonić  do podania poufnych informacji, instalacji aplikacji, czy też wykonania przelewu.

Spoofing - technika maskowania rzeczywistego nadawcy. Polega na fałszowaniu adresów e-maili, numerów telefonów,  tak by wyglądały na  należące np. do banku.

Jak zadbać o swoje bezpieczeństwo w sieci? Kilka przestróg.

  • Dokładnie sprawdzaj wygląd i adres strony, na której podajesz dane logowania, dane osobowe czy karty płatniczej. Na pierwszy rzut oka może nie różnić się od tego oficjalnego, ale wystarczy się przyjrzeć, by znaleźć np. drobną literówkę.
  • Zawsze uważnie czytaj treść SMS-ów i komunikatów z aplikacji mobilnej, które dostajesz. Zwróć na nie szczególną uwagę podczas połączenia z rzekomym przedstawicielem banku lub innej instytucji. Bo może się okazać, że akceptujesz transakcję, którą przygotowali przestępcy.
  • Jeżeli jakakolwiek rozmowa wzbudza Twoje wątpliwości lub niepokój, rozłącz się. Odczekaj minimum 30 sekund, a następnie samodzielnie połącz się z instytucją, z której dzwonił rzekomy przedstawiciel.

Temat na czasie, o czym świadczy burzliwa dyskusja po wykładzie. Dlatego też zachęcam do obejrzenia na Facebooku filmowej relacji Jadwigi Barcewicz, gdzie znajdziecie więcej szczegółów, jak skutecznie chronić swoje pieniądze.

Wykład wywołał wiele emocji, które skutecznie rozładował humorystyczny spektakl pt. „Poczekalnia”, przygotowany  przez Sekcję Teatralną „Metafora" pod kierownictwem Wiesławy Dąbrowskiej oraz instruktorki Kamili Papaj. Nie po raz pierwszy okazało się, że sztuka ma moc terapeutyczną. Dziękujemy!

 Bożenna Krzesak-Mucha 


 


 

4 listopada w ramach DKF Seniora GAG  w wypełnionej po brzegi sali kina Forum obejrzeliśmy kinową ekranizację Lalki w reżyserii Macieja Kawalskiego.

Mimo upływu ponad 130 lat od publikacji, powieść Bolesława Prusa nadal fascynuje i wzbudza emocje, zarówno czytelników, jak  i widzów kolejnych adaptacji. Tajemnica tkwi w jej uniwersalności. Czasy i okoliczności się zmieniają, ale ludzkie emocje nie.

Bolesław Prus żartobliwie powiedział:

Kto przeżył „Lalkę”, wiele przeżył …

Także filmowi Kawalskiego od początku towarzyszył ogromny szum medialny. Częściowo za sprawą głośnych nazwisk, które pojawiły się w obsadzie: Marcin Dorociński, Kamila Urzędowska, Andrzej Seweryn, Maja Komorowska, Agata Kulesza, Krystyna Janda, Maria Dębska, Dawid Ogrodnik. Nawet Marek Kondrat przerwał emeryturę, by zagrać Rzeckiego.

Mnie bardzo podobała się wizualna strona ekranizacji. Znajdujemy się w XIX. Warszawie, po Krakowskim Przedmieściu, gdzie mieścił się sklep Wokulskiego, znów jeżdżą dorożki. I jest klimatycznie.

Film generalnie zbiera pozytywne opinie. Potwierdziła to też dyskusja po projekcji.

A ja nieśmiało zachęcam jeszcze do zastanowienia się nad tytułem LALKA, który jest wieloznaczny i nie odnosi się tylko do Izabeli. Może także, w jakimś stopniu, do nas wszystkich, grających swoje role w teatrze świata …

Dziękujemy Marii Waśkiewicz, która zawsze dba, byśmy byli na bieżąco i oglądali wartościowe produkcje oraz dr Karolinie Wierel za inspirowanie dyskusji i naprowadzanie na różne interpretacje.

Bożenna Krzesak-Mucha


 


 

15.10.2026 Mądrość zmęczonych oczu, wykład dr Magdaleny Fabczak

Pani Doktor jest terapeutką głosu i mowy u osób po całkowitym usunięciu krtani oraz po udarach mózgu. Jak sama mówi, stara się traumę zamieniać w nadzieję. Dzięki Jej unikalnym metodom nauki mowy, ok. 5 tysięcy osób bez krtani odzyskało głos i nauczyło się mowy zastępczej. Od ponad 30 lat  pełni funkcję przewodniczącej Podlaskiego Towarzystwa Laryngektomowanych, które wspiera osoby po raku krtani.

Jest też autorką wielu publikacji na temat terapii mowy, a także pięknych książek o nadziei, o wartościach, które stanowią fundament tego, że jesteśmy ludźmi.

Jedni drugich ciężary nosimy…

Przywołane przez Panią Magdalenę przesłanie można uznać za motto całego spotkania. Urodziliśmy się po to, by być z drugim człowiekiem - podkreśliła  prelegentka. Nawiązała w ten sposób do napisanej wspólnie z córką książki „Mądrość zmęczonych oczu”, w której  pokazuje wagę relacji międzypokoleniowych, potrzeby starszych ludzi i sposoby ich zaspakajania. Te relacje nie zawsze są łatwe dla obu stron i różne są tego przyczyny. Na pewno ważne jest zaspakajanie podstawowych potrzeb osób starszych, samotnych, cierpiących, ale nic nie zastąpi obecności kogoś, kto znajdzie czas na rozmowę, a nawet wspólne pomilczenie. Bo „kołyskę”zawsze  tworzą inni…

Książka w wyjątkowy sposób pokazuje wsparcie międzypokoleniowe, odwołuje się do duchowej, niematerialnej sfery człowieka, toteż gorąco zachęcam do samodzielnej, spokojnej lektury, by refleksje autorek i przytoczone historie mogły w pełni do czytającego dotrzeć.

Z panią dr Magdaleną Fabczak zapewne jeszcze się spotkamy, bo kończy pracę nad nową  książką o intrygującym tytule „Kiedy rak wydobywa marzenia”.

 

Po wykładzie wspólnie z zespołem „ O uśmiech seniora” zaśpiewaliśmy kilka humorystycznych utworów. Występ bardzo się podobał, a dziewczyny chętnie bisowały.

 

 

Bożenna Krzesak -Mucha


 


 

 14 października 2026 roku w gościnnej sali Kina FORUM obejrzeliśmy film drogi laureata BAFT-y Morgana Matthewsa „500 Mil”. Był to wyjątkowo poruszający seans naszego DKF-u- GAG Senior. Zaczyna się jak niewinna wyprawa w rytmie „The Rocky Road to Dublin". Dwóch braci - nastoletni Finn (Roman Griffin Davis) i młodszy Charlie (Dexter Sol Ansell ), długa podróż (ich celem jest dzikie zachodnie wybrzeże Irlandii oraz dom ukochanego dziadka Johna - Bill Nighy), piękne irlandzkie krajobrazy i spotkania z ludźmi, którzy na chwilę stają się częścią ich historii (zwlaszcza wolna duchem uliczna muzykantka Kait - Maisie Williams). To przede wszystkim opowienie o rodzinie, która kocha, ale nie potrafi już ze sobą rozmawiać. O bólu, który zamiast łączyć, potrafi oddalać od siebie najbliższych. O poczuciu winy, tęsknocie i próbie odnalezienia miejsca, w którym choć przez chwilę znowu można poczuć się bezpiecznie. Najpiękniejsze katharsis jakie widziałam od dawna. I to wyjątkowe zakończenie historii! - spaja wszystko i wyjaśnia cały sprytnie przemyślany scenariusz. Film ma pozytywne przesłanie: „Czasem trzeba uciec, by odnależć to, co nosisz w sercu”. Porusza tematy, od których ucieka się, bo są zbyt trudne. Scenariusz, zaadaptowany przez Malcolma Cambella na podstawie powieści Marka Lowery'ego  „Charlie i ja”, niby prosto skonstruowany, zawiera częste retrospekcje z różnych chwil życia zamykające się niespodziewanie w odpowiednim miejscu i czasie pokazując, że człowiek nie może wciąż uciekać, a nieprzerobione traumy niszczą go i rujnują relacje rodzinne. To mądry, subtelny, uniwersalny film, który pozostaje w widzu na długo. Szacunek dla twórców za ogromną dawkę emocji, niosących ze sobą hektolitry łez wylanych po seansie, i wzruszeń, tak naprawdę dziś rzadko spotykanych w kinematografii. To, że praktycznie wszyscy w kinie po projekcji siedzieli jeszcze w znieruchomieniu przez długie minuty, jest najlepszą oceną dla tej produkcji. Mnie kompletnie rozdarło serce, nie byłam gotowa na coś takiego. Pięknie pokazane emocje - i to emocje, które się udzielają. Film trafia na listę moich ulubionych, choć raczej niełatwo będzie mi do niego wrócić.

 Wprowadzenie przed projekcją i spotkanie po filmie poprowadziła dr karolina Wierel

 

     Krystyna Popławska



 

 Ach, cóż to był za bal! - Relacja z Balu Seniora

Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku to nie tylko edukacja, ale również relaks, zabawa i wspólne spędzanie czasu. Wszyscy uwielbiamy tańce i hulańce. Po długiej przerwie wakacyjnej, 13 października 2026 roku, bawiliśmy się świetnie do późnych godzin nocnych na „Balu Seniora” w gościnnej Restauracji „Vanessa”. Eleganckie suknie, stylowe garnitury i atmosfera rodem z dawnych bali sprawiły, że studenci naszego Uniwersytetu na jeden wieczór przenieśli się w świat elegancji i zabawy. Oficjalnego otwarcia balu dokonała Prezes Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Białymstoku dr hab. Małgorzata Halicka, podkreślając znaczenie naszej uczelni jako ważnej przestrzeni aktywności społecznej i integracji, życząc jednocześnie wszystkim uczestnikom dobrej zabawy. Następnie pan Ryszard - kierownik zespołu muzycznego „RAJDER”- wzniósł uroczysty toast za zdrowie i pomyślność organizatorów balu i jego uczestników, czym sprawił, że wszyscy poczuli się zintegrowani, zaznajomieni i zachęceni do dalszej wspólnej zabawy. Parkiet od pierwszych chwil wypełnił się muzyką z naszych młodych lat i tańcem. Po sali bankietowej popłynęła niejedna piosenka biesiadna. Były wspólne zdjęcia, rozmowy przy stołach, dużo śmiechu i radości. Nie było mowy o podpieraniu ścian, wręcz przeciwnie, gdy grała muzyka, przy stolikach było pusto! Smaczne gorące dania oraz liczne zimne przekąski, kawa, herbata, napoje i pyszne ciasta uzupełniały sukcesywnie energię. Zabawa była przednia z korowodami, solowymi tańcami i innymi szaleństwami. Tańczono, jakby jutra miało nie być! Bale UTW to symbol wigoru, integracji i dowód na to, że młodość ducha nie przemija, że aktywność, pasja i radość życia to wartości, które nie mają daty ważności! Dziękujemy Marii Waśkiewicz – organizatorce tej wspaniałej imprezy – za ten wieczór pełen muzyki, tańca i radości, a wszystkim uczestnikom za obecność, życzliwość i wspólne świętowanie. Stworzyliśmy razem kolejne piękne wspomnienia!
Krystyna Popławska


 

 Opera na sznurkach, czyli niezwykły świat marionetek

Udział w spektaklu „Nitka się plącze się…”, który obejrzałam w Uniwersytecie Muzycznym
Fryderyka Chopina w Białymstoku, był dla mnie wyjątkowym spotkaniem ze sztuką. Przedstawienie
zaskoczyło mnie przede wszystkim oryginalnym połączeniem opery z teatrem marionetkowym. To
niezwykłe zestawienie dwóch odmiennych form artystycznych stworzyło widowisko, które potrafiło
zainteresować, rozbawić i zachwycić.
Opera kojarzy się zazwyczaj z podniosłą atmosferą, pięknymi głosami śpiewaków i muzyką
wykonywaną na żywo. Teatr marionetek przywodzi natomiast na myśl świat baśni, dziecięcej
wyobraźni i niezwykłych postaci poruszanych za pomocą delikatnych nitek. W spektaklu te dwa
światy spotkały się w sposób nieoczekiwany, udowadniając, że klasyczna muzyka może być
przedstawiona w lekkiej, pomysłowej i pełnej humoru formie.
Szczególnie fascynujące było obserwowanie marionetek, które stawały się integralną częścią
muzycznej opowieści. Drewniane postacie, poruszane przez animatorów, nabierały charakteru i
ekspresji. Ich ruchy współgrały z muzyką i śpiewem, tworząc wrażenie, że uczestniczymy w
prawdziwym teatrze operowym, tyle że jego bohaterami są nie tylko ludzie, ale również lalki.
Podziwiałam kunszt osób poruszających marionetkami. Każdy gest wymagał precyzji, wyczucia
rytmu i doskonałej współpracy. To, co widz odbiera jako naturalny ruch scenicznej postaci, jest
w rzeczywistości efektem wielkiej koncentracji i umiejętności. Nitki, które mogłyby wydawać się
ograniczeniem, stawały się narzędziem artystycznej kreacji.
Ważną rolę odgrywała muzyka, która nadawała przedstawieniu wyjątkowy charakter. Żywy śpiew
operowy w połączeniu z ruchem marionetek tworzył niecodzienny dialog między człowiekiem a lalką,
między dźwiękiem a gestem. Dzięki temu opera zyskała nowy wymiar, a teatr marionetkowy stał się
czymś znacznie więcej niż tylko widowiskiem lalkowym.
W moim odczuciu największą wartością spektaklu było przełamanie stereotypowego myślenia o
operze jako sztuce poważnej i niekiedy trudnej w odbiorze. Przedstawienie pokazało, że muzyka
klasyczna może przemawiać do widza również poprzez humor, obraz i teatralną zabawę. Jednocześnie
udowodniło, że teatr marionetek jest formą sztuki wymagającą talentu, wyobraźni i ogromnego
zaangażowania.
Wyszłam z tego spotkania z kulturą pełna pozytywnych wrażeń. Spektakl skłonił mnie do refleksji nad
tym, jak wiele możliwości daje twórcze łączenie różnych dziedzin sztuki. Kiedy opera spotyka się
z teatrem marionetek, powstaje świat, w którym tradycja zyskuje świeżość, a to, co znane, można
odkryć na nowo.
„Nitka się plącze się…” to dowód na to, że sztuka nie zna granic, a prawdziwa kreatywność
potrafi połączyć nawet najbardziej nieoczywiste światy. To przedstawienie, które przypomina, że
warto być otwartym na nowe doświadczenia artystyczne, ponieważ właśnie one potrafią nas
najbardziej zaskoczyć i pozostawić w pamięci coś naprawdę wyjątkowego.
Ogromne podziękowania Alicji Sokół za zorganizowanie wejściówek na ten spektakl.

 


 

16 września 2026 roku seniorzy Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Białymstoku wzięli udział

w pielgrzymce ekumenicznej, której celem było poznanie bogactwa duchowego, religijnego
i historycznego Podlasia. Wyjazd stanowił okazję do wspólnej modlitwy, refleksji, poznawania miejsc
ważnych dla różnych tradycji chrześcijańskich oraz integracji uczestników. Organizatorami wyjazdu
byli Alicja Sokół oraz ksiądz Tomasz Kozłowski.
Przed 8:00 uczestnicy spotkali się przed Kościołem Zmartwychwstania Pańskiego w Białymstoku. Po
powitaniu i sprawdzeniu obecności przygotowano się do wspólnego wyjazdu.
Około 8:00 wyruszyliśmy w drogę, aby odwiedzić miejsca szczególnie ważne dla duchowego
i kulturowego dziedzictwa naszego regionu.
Pierwszym ważnym punktem naszej pielgrzymki były Milejczyce, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy
Świętej w kościele pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Była to szczególna okazja do wspólnej
modlitwy oraz poznania historii tej świątyni i znajdującego się w niej niezwykłego wizerunku Matki
Bożej z Dzieciątkiem Jezus. Kościół w Milejczycach jest ważnym miejscem kultu maryjnego na
Podlasiu. Jego największym skarbem jest obraz Matki Bożej, otaczany od pokoleń czcią i modlitwą
wiernych. Z wizerunkiem tym wiążą się opowieści o otrzymanych łaskach i cudownych
wydarzeniach, które przyciągały do świątyni osoby szukające duchowego wsparcia, pocieszenia i
nadziei. Podczas poznawania historii obrazu mogliśmy przypomnieć sobie, jak wielką rolę w życiu
wiernych odgrywa kult maryjny. Dla wielu pielgrzymów Matka Boża jest szczególną orędowniczką w
trudnych chwilach, a modlitwa przed Jej wizerunkiem staje się źródłem siły i wewnętrznego pokoju.
Historia kościoła i obrazu jest świadectwem wielowiekowej wiary mieszkańców tej ziemi. Przekazy o
doznanych łaskach, modlitwy i pielgrzymki kolejnych pokoleń tworzą duchowe dziedzictwo
Milejczyc, które nadal inspiruje odwiedzających. Pobyt w tej świątyni był dla uczestników naszej
pielgrzymki nie tylko spotkaniem z historią, lecz także czasem refleksji nad znaczeniem wiary, nadziei
i modlitwy w codziennym życiu.
W południe zatrzymaliśmy się w Siemiatyczach na wspólnym obiedzie. Był to czas odpoczynku,
rozmów i integracji uczestników. Wspólne spotkanie przy stole sprzyjało dzieleniu się wrażeniami
oraz umacnianiu więzi między słuchaczami UTW.
Kolejnym punktem naszej pielgrzymki była wizyta w Kaszteliku „Korona Podlasia”, położonym
w Olendrach niedaleko Siemiatycz. To niezwykła budowla przypominająca średniowieczny zamek,
która powstała dzięki pasji, wytrwałości i pracy pana Jerzego Korowickiego. Historia tego miejsca
rozpoczęła się na początku XXI wieku. Początkowo właściciel posesji wykonywał kamienne słupki
ogrodzeniowe, jednak z czasem jego zamiłowanie do kamienia przerodziło się w marzenie
o zbudowaniu własnego zamku. Kamień po kamieniu, własnoręcznie obrabiając materiał, stworzył
wyjątkową budowlę, która stała się jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych Podlasia. Kasztelik
zachwyca oryginalną architekturą, kamiennymi murami i wieżą widokową o wysokości około 15
metrów. Otacza go fosa, nad którą przerzucono kamienny most. Z wieży można podziwiać
malowniczą dolinę Bugu i piękno nadbużańskiego krajobrazu. Zwiedzanie tego niezwykłego miejsca
było okazją do poznania historii niezwykłego przedsięwzięcia, które pokazuje, jak wielkie dzieło
może powstać z pasji, cierpliwości i konsekwentnej realizacji marzeń. Kasztelik „Korona Podlasia”
pozostawił w naszej pamięci obraz miejsca wyjątkowego, stworzonego ludzkimi rękami i wyobraźnią.
Szczególnym miejscem na trasie pielgrzymki była Święta Góra Grabarka, najważniejsze sanktuarium
prawosławne w Polsce, nazywane również Górą Krzyży. Grabarka jest miejscem modlitwy, skupienia
i duchowej odnowy. Jej historia związana jest z kultem Przemienienia Pańskiego oraz tradycją
pielgrzymowania wiernych, którzy przynoszą na górę krzyże jako znak wiary, nadziei i zawierzenia
Bogu. Tysiące krzyży otaczających cerkiew tworzą niezwykły i poruszający widok. Każdy z nich
symbolizuje osobistą historię, modlitwę lub prośbę pielgrzyma. Pobyt na Świętej Górze był okazją do
refleksji nad znaczeniem wiary w życiu człowieka, a także do poznania duchowości prawosławnej.
Wizyta na Grabarce szczególnie podkreśliła ekumeniczny charakter naszego wyjazdu. Uświadomiła
nam, jak ważne są wzajemne zrozumienie, poszanowanie odmienności i dialog między chrześcijanami
różnych wyznań.
Ostatnim etapem naszej pielgrzymki był Drohiczyn, historyczne miasto położone nad Bugiem, ważny
ośrodek życia religijnego i kulturalnego regionu. Odwiedziliśmy katedrę Trójcy Przenajświętszej,
związaną z historią diecezji drohiczyńskiej. Świątynia jest ważnym miejscem modlitwy i
świadectwem wielowiekowej tradycji chrześcijańskiej tych ziem. Następnie zwiedziliśmy i
poznaliśmy historię seminarium duchownego, które odgrywa istotną rolę w przygotowaniu przyszłych
kapłanów do posługi duszpasterskiej. Pobyt w Drohiczynie był okazją do refleksji nad znaczeniem
wiary, powołania i odpowiedzialności za przekazywanie wartości kolejnym pokoleniom.
Pielgrzymka ekumeniczna seniorów Uniwersytetu Trzeciego Wieku, która odbyła się 16 września
2026 roku, była wartościowym doświadczeniem duchowym, edukacyjnym i integracyjnym.
Odwiedzone miejsca pozwoliły nam lepiej poznać historię i tradycje religijne Podlasia oraz dostrzec
bogactwo chrześcijańskiego dziedzictwa naszego regionu. Szczególne znaczenie miała wizyta na
Świętej Górze Grabarce, gdzie mogliśmy przybliżyć się do duchowości prawosławnej, a także pobyt
w Milejczycach i Drohiczynie, związanych z wielowiekową historią Kościoła katolickiego. Wspólna
modlitwa, rozmowy i możliwość poznawania miejsc ważnych dla różnych tradycji chrześcijańskich
sprzyjały refleksji nad tym, co łączy ludzi, niezależnie od wyznania. Pielgrzymka przypomniała nam,
że dialog, szacunek, życzliwość i wzajemne zrozumienie są ważnymi wartościami w życiu
społecznym.
Wyjazd był również okazją do integracji seniorów, wymiany doświadczeń i wspólnego spędzenia
czasu. Wróciliśmy bogatsi o nowe wiadomości, wrażenia i przemyślenia, a także umocnieni w
przekonaniu, że poznawanie dziedzictwa religijnego i kulturowego pomaga lepiej rozumieć siebie
nawzajem.
Pielgrzymka pozostanie w naszej pamięci jako dzień wspólnoty, poznawania historii oraz
poszukiwania tego, co łączy ludzi różnych tradycji i wyznań.
Serdecznie dziękujemy księdzu Tomaszowi Kozłowskiemu, Alicji Sokół oraz tajemniczemu
sponsorowi, który pokrył część kosztów naszego wyjazdu.


 

 1 października Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku zainaugurował rok akademicki

2026/2027 w Auli Wydziału Prawa Uniwersytetu w Białymstoku. Uroczystość zaszczycili swoją
obecnością: wojewoda podlaski Jacek Brzozowski, wiceprezydent Białegostoku Eliza Agnieszka
Cybulko, ks. Mirosław Filimoniuk reprezentujący biskupa JAKUBA, prorektorzy białostockich
uczelni UwB, PB, WANS, Uniwersytetu Medycznego, Uniwersytetu Muzycznego, przedstawiciele
zaprzyjaźnionych z nami instytucji i organizacji: Wydziału Prewencji KMP, PIK, CAS, MOPR.
Przybyłych na uroczystość honorowych gości oraz słuchaczy gorąco powitała prezes UTW Małgorzata
Halicka, która w swojej krótkiej przemowie skierowała uwagę na działania bieżące i najbliższe plany.
Wszyscy zabierający głos podkreślali, iż seniorzy są ważną grupą społeczną, wnoszącą mądrość
życiową i doświadczenie. Życzyli wspaniałego roku akademickiego, ciekawych wyzwań i wielkiej
intelektualnej przygody.
Tradycyjnie już przedstawiciele nowych słuchaczy złożyli ślubowanie. Immatrykulacji dokonała
prezes UTW Małgorzata Halicka, a legitymacje członkowskie wręczała wiceprezes Małgorzata
Więcław.
Wykład inauguracyjny pt. „Sprawiedliwość z ludzką twarzą” wygłosił wiceprezes Sądu
Rejonowego dr Tomasz Kałużny.
Całość uświetnił występ Chóru UTW „ASTRA” z dyrygentką Joanną Bagińską, który odśpiewał
przed rozpoczęciem uroczystości hymn państwowy, następnie Gaude Mater Polonia, a na zakończenie
Gaudeamus Igitur
Krystyna Popławska


 

 W dniu 26.09.2026 r. w „wypełnionej po brzegi” sali kinowej Forum seniorzy DKF „GAG”

obejrzeli dramat biograficzny z 2026 r. w reżyserii Pawła Pawlikowskiego pt.„Ojczyzna”.
Film został zrealizowany we współprodukcji polsko-niemiecko-francusko -włoskiej.
Jest rok 1949. Okres zimnej wojny, Tomasz Mann (1875-1955), znany niemiecki pisarz, laureat
nagrody Nobla w dziedzinie literatury z córką Eryką - pisarką i aktorką wyrusza w trudną
emocjonalnie podróż przez zrujnowane miasta Niemiec. Wcześniej, w 1933 roku, kiedy Hitler
dochodzi do władzy pisarz przebywa w Szwajcarii. Opowiada się przeciwko nazistom. W 1935
r. wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych. Po wojnie wraca z emigracji do ojczyzny i przemierza
drogę od Frankfurtu, który jest kontrolowany przez Amerykanów do Weimaru będącego pod
wpływami sowieckimi. Pisarz uczestniczy w uroczystościach związanych z rocznicą urodzin
Goethego. Ma wygłosić kilka wykładów i odczytów, spotkać się z obecnymi politykami, władzami
miast, dawnymi znajomymi i czytelnikami. Kraj jest już inny i inni ludzie. Nie bardzo wiadomo
komu można podać rękę, komu można zaufać. W hotelu po stronie zachodniej otrzymuje
anonimy z groźbami i wyzwiskami natomiast po stronie wschodniej przekonywany jest do
opowiedzenia się za nowym porządkiem wprowadzanym przez sowietów. Jest świadkiem
rozpadu i próby odbudowy Niemiec, które nie zmierzyły się jeszcze ze swoją
odpowiedzialnością. Kiedy ktoś pyta pisarza, gdzie byłby, gdyby pozostał w kraju na czas
wojny, pisarz odpowiada, że z całą pewnością nie byłby obecnie w tym miejscu. Mann jest
świadomy, że ze względu na żonę o żydowskich korzeniach, jego poglądy antyfaszystowskie
oraz orientację seksualną (biseksualista) nie byłby bezpieczny w nazistowskich Niemczech.
W tle rozgrywa się tragedia rodzinna Mannów. Eryka rozmawia z
pogrążonym w depresji bratem-bliźniakiem Klausem i próbuje przekonać go do
dołączenia do wspólnej podróży . Kilka dni później, kiedy pisarz i jego córka odwiedzają kolejne
miasto dowiadują się, że Klaus popełnił samobójstwo. Eryka przeżywa dotkliwie śmierć brata.
Pisarz jest niewzruszony i nadal przygotowuje się do spotkań, jakby żałoba go nie dotyczyła.
Twierdzi, że Klaus był rozpuszczonym dzieckiem i narkomanem. Dla świata pisarz jest
autorytetem moralnym ale w życiu prywatnym ojcem niezdolnym do bliskości.
Jednak trochę zaskakuje w ostatnich sekwencjach filmu.
Dzieło opowiada o utracie ojczyzny, takiej jaką była w wymiarze
społeczeństwa i jednostki.
Film jest czarno-biały i dodatkowo wprowadza przytłaczający nastrój lat powojennych.
W rolach głównych wystąpili: Hanns Zischler (Tomasz Mann) , Sandra Huler (córka Erika Mann).
Na uwagę zasługuje świetna gra aktorów. Wcielający się w postać Tomasza Manna aktor
gra w niezwykle powściągliwy, oszczędny sposób intelektualistę, pisarza w wieku ok. 75 lat.
Sandra Huler w roli Eryki wciela się doskonale w inteligentną, trochę cyniczną, trochę
zmęczoną, troskliwie opiekującą się ojcem antyfaszystkę oraz osobę wrażliwą opłakującą
śmierć najbliższej osoby.
Film otrzymał Złotą Palmę oraz został wybrany jako polski kandydat w kategorii Najlepszego
.Filmu Międzynarodowego w 99 edycji Oscarów.
Dzieło warto obejrzeć.
Wprowadzenie przed filmem i dyskusję po filmie poprowadził dr Tomasz Adamski. Marysi
Waśkiewicz dziękujemy za dobór filmu.
Krystyna Stankiewicz
 
 


 

 Wspomnienia z wypoczynku w Mielnie

„W dzień biały morze śpiewa, szepce i szeleści,
Samemu sobie jeno gwarząc opowieści.
Kto się w nie wsłucha, słyszy w jego dziwnym szumie
Dalekie, tajne głosy, których nie rozumie” / Leopold Staff - „Wieści morza”
Koniec wakacji nadchodzi nieubłaganie. Lato powoli staje się wspomnieniem, w sercu budzi się
melancholia... W poniedziałek 24 sierpnia nasi słuchacze powrócili, po dwunastu cudownych dniach,
znad ukochanego polskiego morza. A jeszcze tak zdaje się niedawno późnym popołudniem 13 sierpnia po
długiej męczącej podróży bardzo sprawnie zakwaterowano nas w nowoczesnym kompleksie Ferry Resort
w zacisznej części Mielna. Po sutej obiadokolacji należało pójść na pierwszy spacer, aby przywitać się z
morzem. Zapomnieliśmy, jak piękne ono jest! A było gładkie, bez najlżejszych zmarszczek, tylko niska
fala biegła sennie, wzdymając linię widnokręgu jak lśniący jedwab. Zrobiliśmy plażą spory kawałeczek,
nacieszyliśmy się fajną pogodą i robiliśmy plany na najbliższe dni. Co dzień rano, po śniadaniu,
pędziliśmy na plażę. Choć woda była zimna, biegłam prosto do morza, śmiejąc się z „foczek”
wysmarowanych tłustymi kremami i smażących się w słońcu. W ciągu dnia chętni mogli skorzystać z
zabiegów leczniczych w postaci okładów borowinowych, lub krioterapii. Do naszej dyspozycji mieliśmy
także basen i jakuzzi. Wieczory spędzaliśmy z przyjaciółmi grając w brydża, tysiąca, lub w strategiczną
karciankę Skip- Bo. Po godzinie 22:00 nastawała cisza jak makiem zasiał..., tego właśnie nam było
trzeba: spokoju, relaksu, czasu tylko dla siebie.
Organizatorki naszego wypoczynku w Mielnie Marysia Waśkiewicz i Maria Szulga zadbały o inne
rozrywki, na przykład dwa wieczorki taneczne zwane potupajkami, które obsługiwał nasz osobisty DJ
Władek Mróz, uroczysta kolacja z profesjonalnym DJ –em, kolacja grillowa z tańcami. Były też
wycieczki po okolicznych miejscowościach : Dobrzyca – słynąca z unikalnych w skali kraju Ogrodów
Tematycznych Hortulus, Koszalin –z Parkiem Książąt Pomorskich i Górą Chełmską z Sanktuarium
Przymierza (Sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej) oraz historyczną wieżą widokową.
Najstarszym obiektem Mielna jest kościół pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego z XV stulecia, który
został przebudowany czterysta lat później. Z lewej strony wejścia głównego jest wmurowany kamień o
ciemnej barwie przypominający kształtem siedzącego niedźwiedzia. Zabytkowy wystrój kościoła stanowi
barokowa ambona z XVIII wieku z rzeźbami czterech ewangelistów i dwa dzwony kościelne z napisem
majuskułą. Półtora kilometra od miasta znajdziemy poniemieckie bunkry, w których po dziś dzień
można odczytać niemieckie teksty. Wzniesione zostały na przełomie roku 1940 i 1941 przez Niemców w
celu obrony wybrzeża bałtyckiego. Prawdopodobnie pełniły rolę składów amunicji i innych materiałów
wybuchowych bądź też przyczółek obserwacyjny. Podobno kilku pasjonatów znalazło w ich pobliżu
części amunicji i ekwipunku żołnierskiego. Nieopodal bunkrów można było pospacerować Leśną Pętlą
Przygód i Tajemnic –trasą spacerową prowadzącą przez malowniczy, zacieniony nadmorski las. Na trasie
można zobaczyć wielkie figury szyszki świerkowej, orzecha laskowego, czy też żołędzia.
Rzadko zdarza się dosłownie stanąć na linii, która przecina całą kulę ziemską. 16. południk biegnie przez
całą Europę — od norweskich fiordów po wybrzeża Afryki. A w Chłopach mogliśmy dotknąć miejsca, w
którym ta niewidzialna linia wychodzi prosto z Bałtyku i wchodzi w głąb lądu. To wyjątkowe miejsce
oznaczono specjalnym głazem o wadze aż 5 ton, wydobytym z okolicznych pól przez samych
mieszkańców wioski. 
 
 
 
Dygamy wdzięcznie, dżentelmeńsko, przed majestatem naszych Dobrych Aniołów – Marii
Waśkiewicz i Marii Szulgi w geście wielkiej podzięki za zorganizowanie nam wspaniałego letniego
wypoczynku. Dla jednych prawdziwy wypoczynek to relaks na plaży, dla innych zwiedzanie zabytków i
nowych miejsc, najważniejsze, to nie jechać tam gdzie jest modne miejsce, lub gdzie "jadą wszyscy".
Najważniejsze w udanym urlopie to odnaleźć sposób wypoczywania odpowiedni dla nas. Dziękuję
wszystkim uczestnikom za przyjazną, ciepłą atmosferę.
Krystyna Popławska

 
 
© 2011 Uniwersytet Trzeciego Wieku w Białymstoku
Ten projekt został zrealizowany przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej. Projekt lub publikacja odzwierciedlają jedynie stanowisko ich autora i Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za umieszczoną w nich zawartość merytoryczną.